Психолог ва психотерапевт Зебинисо Аҳмедова қабулидан лавҳа: Оилавий маслаҳат

мар 24 / 2019

alt

Хотин: Мен эримга ишонмайман. Кутиб-кутиб чарчаганман. Болаларим учун яшайман. Бошқа нимаям қўлимдан келади. Ажраб кетмайман-ку, тўғрими? Шу яшаш яхшими энди? Бу ҳаёт эмас, бу нафас олиш фақат!

Эр: Эрталабдан кечгача ишлайман. Ишдан келсам, қовоғидан қор ёғиб хотиним кутиб олади. Қўлининг учида овқат иситиб беради. Тонгда бақир-чақир билан чой тайёрлайди. Шу орада болаларга бақирганини эшитиб, ишга кетаман. Болаларим ҳам аёлимнинг овозидан безор бўлиб кетишган.

alt

Ўғил: Ээээ, уришаверишади. Кўпинча онамдан чиқади урушиш. Дадам эса, бирор идишни синдириш билан эшикни тепиб, ойнасини синдириш билан ишга чиқиб кетадилар. Мен “каааатттта” одам бўлишим керак. Чунки мен уларга ишонмайман!

Қиз: Мактабдан уйга қайтгим келмайди, мени тушунган ўртоғим бор. У билан кўп орзулар қиламиз. Мен унга суянаман, айтганини ҳам қиламан. Фақат, ота-онамга айтманг, у ахир ўғил бола...

Давомини бу ерда ўқинг

 

Хабар ва янгиликларни ОдноклассникиFacebookTwitterTelegram'да ҳам кузатиб боринг

 

Электрон манзилингиз кўрсатилмайди. Белгиланган майдонлар тўлдирилиши шарт *